19 november 2009

Zo, dan zet ik het er toch maar op. Als ik zo bij tijd en wijlen teruglees wat een bijzondere ervaring the USA was, krijg ik altijd wel een beetje heimwee. Goed aangeven waarom dat dan is, is niet eenvoudig. Het is het geheel denk ik van in een vreemd land zitten, met een ander klimaat, maar ook met vooral jezelf. En het was toch een unieke, spannende ervaring. En terug zijn in Nederland is heerlijk, maar eigenlijk ook weer zo gewoon en het went zo snel. Is lang niet zo spannend als jezelf staande houden in barre Jersey winters. Ik mis wel het een en ander … zoals de bezoekjes aan en van Mar, met muziekjes en ellenlange gesprekken over van alles en nog wat onder het genot van een hoop witte wijn met ijs, die lastige Louise die je altijd wel op wist te peppen om toch nog maar even te gaan tennissen, de wandelingen met Sue en Deborah (klimmen in heuvelachtig, woest bosterrein) en al het bezoek. En voorral al dat bezoek, wat vond ik het toch altijd heerlijk als er een stukje Nederland naar Randolph kwam, zeker als dat in de vorm van een zus (met zwager!) was. Nu ik weer gewoon aan het werk ben en alles gewoon past in een schema, wordt het soms een beetje saai en benijd ik Mar, die gewoon naar India reist en weer terug en weer heen en terug en heen enz. en daar mooie dingen doet. Het wordt tijd dat wij ook weer eens wat ondernemen! Wordt vervolgd (weet alleen niet precies wanneer).

En dat werd gevierd! Anke pakte uit met een weekendje Arnhem voor de familie. Zaterdag naar het Openluchtmuseum:

en ‘s avonds overheerlijk,  origineel Indonesisch gerijsttafeld.

29 oktober 2008

Nou, daar gaat die dan! Verbouwingsperikelen … ik kies Chrissy haar ‘kop’ en neem Margriet haar raad ter harte: je moet weer eens wat op je blog schrijven.

Maar waar moet je beginnen? Bij de incheck van Sjaak (die overigens meer dan een uur in beslag nam, in tegenstelling tot die van Dilly die met een kwartier door de douane was), bij de geweldige verrassing bij thuiskomst: Chrissy en Michael op Schiphol, in ons appartementje een ‘welkom thuis’ bloemetje met een gevulde koelkast en een opgemaakt bed en een uitnodiging om de eerste zondag in Nederland aan te schuiven op de Von Bonning nummer 54 of gewoon bij de eerste maandag op nummer 44? Behang afstomen met een pannenkoekmes, omdat er nog geen plamuurmes was, het wachten op de badkamerjongens die – na navraag – waren afgesproken voor 8 oktober in plaats van maandag de 6e? De verjaardag van Chrissy op de 7e die we met zijn viertjes vierden bij ‘Op Visite’ met een heerlijk etentje? Of uiteindelijk de ‘badkamerjongens’ die met zoveel geweld de bestaande badkamer te lijf gingen, dat zelfs de dragende muur bijna instortte? Ach … er is eigenlijk zo veel maar ook weer zo weinig te melden.

Om een lang verhaal kort te maken: het plaatsen van de nieuwe badkamer levert vooralsnog maar een probleem op: het geleverde bad is beschadigd (bleek donderdag de 16e oktober) en mijn badkamerjongens pakten die middag al hun spullen in, in afwachting van een belletje van de vertegenwoordiger of het bad afdoende gerepareerd kan worden of dat er een nieuw bad besteld moet worden. Gelukkig blijkt het bad voor reparatie in aanmerking te komen: reparatiedatum donderdagmiddag 30 oktober. Dat betekent een vertraging van op zijn minst twee weken en de planning is al zo krap … Hopen maar dat Joop (de aannemer) de reparatie van het bad afdoende zal vinden om groen licht te geven voor de rest van ons badkamerproject.

Gelukkig gaan een aantal dingen ook voorspoedig: de woonkamer en de trappenhuizen zijn inmiddels gestuct en de wanden en het plafond in de woonkamer zijn geverfd en het is mooi geworden (alhoewel ik Guus de stucadoor nog even moet wijzen op een kleine ‘misser’ die bij daglicht niet, maar onder de spotjes wel degelijk, te zien is). Morgen komt de schilder om de bovenste etage te schilderen, komt er een stucadoor om het eerder door waterschade beschadigde plafond in de hall onder handen te nemen en zullen de eerste tegeltjes geleverd worden. Op 10 november komt de parketteur om de vloer in de woonkamer te schuren en te voorzien van de nodige lagen olie …

Maar eerst gaan we ons maandag de 3e inschrijven in de gemeente Lisse, waarna we allerlei paperassen kunnen opsturen naar Voerman, de internationale verhuizer die. behalve de inklaring van onze spullen, ook de uiteindelijke verhuizing voor zijn rekening neemt. We hopen in de week van 17 november opnieuw onze intrek te kunnen nemen op Von Bonninghausenlaan nummer 44!

1 oktober 2008

Gisteren stonden ze om even over tienen op de stoep. Vier stoere mannen, die na een rondleiding door het huis als gekken aan de slag gingen. Alle kasten beneden leeg, in dozen, de meeste meubelen beneden ingepakt in bubbeltjespapier, kortom een hele bedrijvigheid. Ze werkten keihard en dachten dat ze vandaag met een halve dag weg zouden zijn. Maar niets is minder waar … het is nu al 4 pm en ze lopen nog dingen in te sealen en ik zit nog rustig aan de keukentafel mijn laatste Amerikaanse blogje te schrijven.

Maar voor de mannen konden beginnen aan deze heidense klus, hadden Rutger en ik al een voorselectie gemaakt van dingen die niet mee gingen naar Nederland. Sue heeft een adres waar ze mijn ‘elektrische spullen’ naar toe zou brengen. Dus maandagochtend kwamen Sue en Bill om de rommel op te halen. Toen bleek dat de tv van Bas nog werkte sprong Sue bijna een gat in de lucht, omdat ze die zelf zo goed konden gebruiken. Maar er was veel meer van Sue haar gading bij: de broodbakker, de frituurpan, een ‘sandwich-maker (tosti-ijzer) en misschien nog wel meer. Sue en Bill halen vandaag of morgen de Ikea staande schemerlampen op.

Vandaag heb ik de kast met schoonmaakmiddelen uitgezocht: die mogen niet mee, maar een van de mannen bood aan degene die ik wel mee wilde nemen, stiekem in te pakken. Hetzelfde geldt voor alle etenswaren die ik graag mee wilde hebben en maandag niet aan Sue heb gegeven.

Het huis is bijna leeg, Sjaak is helemaal uit zijn doen en ik ben blij dat het leeghalen van het huis er bijna op zit. Vannacht en morgenavond slapen we bij Sue, vanavond eten we bij Deborah en morgen bij Sue thuis, waar we het Biden/Palin-debat zullen volgen … daar ben ik toch wel erg benieuwd naar!

Had deze entry willen opleuken met een paar foto’s … helaas zitten alle kabeltjes in de bulk … nog even geduld en realiseer je dat deze entry een week geleden geschreven was!

1 oktober 2008

Voordat we Marjan (met Dilly) naar Newark zouden brengen bedacht ik (erg last minute) dat ik nog een extra voerbakje voor Dilly moest halen om aan de kennel te bevestigen. Marjan attendeerde mij erop dat ik nog wat boodschapjes moest doen en adviseerde me om dat de combineren. Had ik haar advies maar in de wind geslagen, dan had ik niet zo laat thuis geweest en hadden we rustig de reis naar Newark kunnen aanvaarden. Niet dus … snel de koffers in de auto en Dilly met haar kennel op de achterbank. We waren al een kwartier onderweg toen Marjan verschrikt opmerkte dat Dilly haar gezondheidsverklaring niet meer op de kennel zat. Paniek dus … omkeren en in die vreselijk drukke avondspits (Chrissy weet hoe erg het is rond 6 uur op West Hanover richting Randolph) naar huis om het document te zoeken. Rutger reed als een beest waar hij kon en om 10 over half 7 reden we wederom naar Newark. Marjan zou er om kwart voor 7 hebben moeten zijn. Gelukkig zat het verkeer mee en binnen een half uur stonden we op het vliegveld. Er was geen rij meer voor de incheckbalie en Marjan kon door en Dilly werd meegenomen. En wat denk je? Er werd niet eens naar Dilly haar gezondheidsverklaring gekeken en ze kon zo het ruim in. Toen Marjan gisteren belde om te vertellen dat ze goed waren aangekomen, vertelde ze dat ze geen kwartier later op Newark hadden moeten arriveren, want dan hadden ze niet meer meegekund.

Marjan had alleen op Schiphol een klein probleem: Dilly was op een verkeerde bagageband gezet en liet wel heel lang op zich wachten. Het preciese verhaal weet ik niet, maar dat kan Marjan misschien zelf even vertellen via dit blog? En ook op Schiphol werd niet naar de gezondheidsverklaring gekeken. Gedoe om niks dus.

30 september 2008

Zaterdag de 27e was het dan ons ‘echte’ afscheid van al diegenen die ons leven hier zo veraangenaamd hebben. Er was een feestje gepland vanaf 5 pm, met een hapje en een drankje en dat is hier in de USA geen probleem. Bijna iedereen neemt wat mee, wat de gast-mensen (vrouw, man?) erg ontlast. Marjan en ik hadden bij de plaatselijke slijter al gedealed dat we onze ‘restanten’ aan wijn en bier weer terug konden brengen (mag niet meer naar Nederland) en hadden de belangrijke boodschappen bij Wegmans gedaan. Voor de overige ‘happen en gangen’ kun je rekenen op je gasten. Lekker toch wel dat je niet alles zelf hoeft te verzinnen en dat het uiteindelijk vanzelf goed lijkt te gaan. De ‘gastmensen’  zorgen voor het stokbrood, de sate met saus en hamburgers en de ‘drank’ en de rest zorgt voor de rest. Lekker relaxed!! Ik kan gewoon niet onder woorden brengen wat deze afgelopen zaterdag ons gebracht heeft. Om kort te zijn: heerlijke mensen bij elkaar die een ‘party throwen’ waarvan Marjan zei dat het zo lekker Nederlands was. Goed toch? Maar dat was de party … wat erbij komt zijn de cadeautjes die je gasten voor je meebrengen! Zo was er van Roz een foto-albumpje met ‘onze’ dingen samen (sterk denk ik van haar … fotootjes van ons viertjes op een canoe tocht, een etentje … ze heeft er een emotioneel werk van gemaakt), trotse boeken met als titel ‘America, the beautiful’, stiekeme kaartjes met een politieke (steun)kleurbekenning, Starbucks-koffie, exclusieve Amerikaanse wijnen, een foto van Rutger en mij op het deck van Claudia en Michael (onze buren op no. 25 die we een keer gezien hebben) en drie klappen op de vuurpijl voor mij: een prachtig ozo vrouwelijk shirt en een ‘handcrafted’ ketting van Louise en Jeff (mooi man!). En de derde: een gouden kettinkje met een gouden tennisracketje als hangertje van mijn ‘zomer maandag- woensdag- vrijdag- en zondagochtend’ tennisclubje … Boy I felt loved …

30 september 2008

Het is wel erg rustig geweest op het blog … maar wat wil je. Je zus op bezoek en een grote verhuizing voor de boeg. Er moest gedurende Marjan haar bezoek toch een hoop ‘geregeld’ worden. Op vrijdag de 21e met de beesten naar de dierenarts, omdat die een gezondheidsverklaring nodig hadden. Dilly moest zelfs worden gechipt. Zaterdag op zoek naar een barbecue voor Piet Jr. die we uiteindelijk in Hackettstown vonden. Het ding was betaald en zou in de Subaru mee naar huis gaan. Gelukkig voor ons paste hij niet achterin (vanwege het hek van Sjaak) en besloot Marjan hem maar te laten bezorgen. Als wij hem mee naar huis hadden genomen, hadden we hem van zijn lang zal zijn leven niet meer uit de auto gekregen … wat een looiig ding! Het had ons onze ruggen en de auto gekost.

Zaterdagmiddag mocht ik een wedstrijd in een tennistoernooi op Brundage spelen. Samen met Ana waar ik in de loop van deze 2 jaar slechts een keer mee gespeeld heb. Het liep wel aardig en we wonnen de wedstrijd in 2 sets. Marjan en Sjaak waren toeschouwers, maar die vonden het geen van tweeen erg boeien, dus toen we zondag de finale mochten spelen bleven Marjan en Sjaak lekker thuis. En wat was het heet, die zondag … temperaturen tegen de 30 graden, een hoge vochtigheidsgraad en Ana en ik mochten op het midden van de dag spelen. Helaas moesten we na 2,5 uur spelen in Louise en haar partner Usa onze meerderen erkennen … jammer! Een officiele ‘win over’  Louise had ik toch wel leuk gevonden.

Maandag gingen we erop uit om een nieuwe laptop te scoren voor mij. Staples adverteerde met een aantal ‘oude’ modellen die eruit moesten tegen scherpe prijzen. Degene waar wij op uit waren was natuurlijk niet meer op voorraad bij de dichtsbijzijnde Staples, dus moesten we weer de weg op. Deze keer naar Livingstone, waar er volgens ‘onze’ Staples nog voorraad was. En – na navragen – vonden we mijn nieuwe laptop. Ziet er niet uit, heeft allerlei ‘features’ waar ik (nog) geen verstand van heb, maar dat komt vast wel.

En nu gaat volgorde van de dingen van de afgelopen week een beetje met me op de loop. Hoogtepunten van de afgelopen week? Mijn laatste Engelse lessen, wandelen met Deborah (die van die Labradors), voor het eerst (en daarna nog eens voor de tweede keer) dat nog steeds onbekende trail lopen vanuit Morristown,  nog een keer Jockey Hollow doen (mijn favoriet), inkopen doen bij Wegmans, inkopen doen voor Marjan’s kleinkinderen, drie keer doen van een portie ‘Kings Crab Legs’, veel heerlijke sla (en geen vlees), lekkere ‘Hollandse’ dingen eten (haring, paling, Hollandse garnaaltjes en o … echt oude Hollandse kaas) en vooral veel praten onder het genot van een wijntje en een glaasje whisky (die moet op, want die mag niet mee), Rutgers thuiskomst op zaterdag en aansluitend onze ‘farewell party’ … pfff. Het was me het weekje wel.

19 september 2008

Gisterenmiddag om half twee landde Marjan op Newark en om 2 uur stonden we ‘buiten’. De vlucht was voorspoedig verlopen en het gedoe bij de douane viel reuze mee. Dus op naar Randolph: naar Sjaak en Dilly. Op mijn speciale verzoek had Marjan een slof Zware Van Nelle meegenomen en ik had me er op verheugd om thuis weer een lekkere zware op te steken. Thuisgekomen bleek Marjan niet alleen aan mijn verslaving te hebben gedacht: mijn zin in een broodje croquet en een ‘harinkie’ had haar doen bedenken dat ik toch wel heel erg in mijn nopjes zou zijn met van die ‘typisch’ Nederlandse dingen: dus behalve dat Marjan lekkere kaas bij Hoogvliet heeft gehaald, is Marjan speciaal naar Sassenheim gereden om bij die heel bijzondere visboer 4 zoute haringen voor me te halen. Ze is naar Dirk Eveleens in Burgerveen gereden om gerookte palingfilet voor me te halen en bovendien kwamen er ook nog een paar ons Hollandse garnaaltjes uit haar tas. En leuke bijkomstigheid: er waren ook nog 6 witte bolletjes van Den Butter!!! Is dat een zus om trots op te zijn en van te houen? Dachut wel!

15 september 2008

We hadden met Eileen en Bob afgesproken, dat we nog een keer met zijn viertjes zouden eten. Dit keer niet bij iemand thuis, maar in een visrestaurant, Pub 199, in Mount Arlington, NJ. Bob en Eileen halen ons zaterdag rond 7 uur op en als we in de pub aankomen, is de wachttijd 20 minuutjes voor we een tafeltje kunnen hebben. Die tijd komen we wel door aan de bar, maar voordat het eerste drankje is besteld, blijkt de tafel al voor ons klaar te staan. Ik kijk mijn ogen uit (en Rutger ook denk ik) want dit is ongeveer wat we om ons heen zien:

Pub 199

Even denk ik dat Sarah Palin herself hier op bezoek is geweest om wat jachttrofeen uit te delen! Wat een heerlijke kitch … maar het eten is verrukkelijk. Er is weinig of geen keus: lobster met of lobster zonder clams, steak met of steak zonder clams. Eileen, Rutger en ik gaan voor de lobster. Een van ons bestelt er clams bij en Bob kiest voor een steak met clams. We smullen met zijn viertjes van de clams en daarna de lobster en steak. Als we na het eten koffie of een desert willen bestellen, blijken ze dat helemaal niet te hebben. Het is duidelijk de bedoeling dat je weer snel aftaait want dan kan de tafel nog een keer uitgevent worden. Jongens, het eten was heerlijk, de biertjes en de martini smaakten naar meer en ook het flesje Pinot Grigio was niet te versmaden. We betalen uiteindelijk met zijn viertjes $ 66.00 dollar, inclusief fooi. Tsja … waar vind je dat in Nederland?

Als aandenken kregen Rutger en ik allebei een boek van Bob en Eileen. Rutger leest ‘The War Within’ (een ware geheime geschiedenis die zich tussen 2006 en 2008 afspeelt in het Witte Huis) en ik moet me heenworstelen door ‘Obama Nation’ (spreek uit abomination wat zoveel betekent als afschuw, gruwel), want het is een boek dat speciaal geschreven en uitgegeven is om Obama zwart te maken  (of issie dat al? Grapje …). Ik zal mijn tandjes op elkaar zetten en me er doorheen bijten … Bob en Eileen beloven snel op bezoek te komen in Nederland, omdat de kans dan het grootst is dat ik nog voldoende Engels spreek …. Ik hoop echt dat ze dat doen, want ik ben wel erg aan ze gehecht!

15 september 2008

Nog een dikke 2,5 week en dan zitten we weer ‘hoog en droog?’ in de Bollenstreek. Maar voor het zover is moest er wel een hele hoop geregeld worden zeg. Behalve de verhuizer, moet er een schoonmaker en een tapijtreiniger besteld worden. Je moet het gasbedrijf bellen, de kabelleverancier, het bedrijf waar je je elektriciteit van betrekt. Heb je je bij die ‘utility’-bedrijven eindelijk door ‘kies’menu heengeworseld, wordt de verbinding verbroken als je eindelijk iemand aan de lijn hebt. Heb je de afspraken met de verhuizer rond, wordt er vooralsnog niets bevestigd en als je dan gaat rondbellen blijkt dat er een hele inventarislijst moet worden opgesteld, die vandaag per mail naar het verhuisbedrijf moest worden gestuurd. Die lijst is nodig om de boel te verzekeren. Ik ben een keer of 4 een halve dag bezig geweest om ‘alles’ te inventariseren. In de keuken heb ik kopjes geteld, vorken, messen, pannen, stoelen, ovenschalen en nog veel meer. Ik heb het ‘China’ moeten tellen, het silverware, het aantal stoelen in de ‘dining’ room, hetzelfde voor de ‘living’ en de ‘family’ room. Ik heb boeken moeten tellen, kasten, tuinstoelen, nachtkastjes, sidetables, t-shirts, overhemden, tenniskleding en … te veel om op te noemen. Alle elektronica moest op een apart vel worden vermeld met daarbij het type- en serienummer. En ja … als je dan eindelijk de lijst compleet hebt (het blijken 2.433 items te zijn, maar ik denk dat ik toch nog het e.e.a. vergeten ben) moet je in DOLLARS aangeven wat de waarde van al dat fraais is als je het in het land waar je je gaat vestigen moet vervangen. Zo komen 200 cd’s ongeveer uit op $ 900.00, de Bose Wave op $ 1.257.00, Rutger zijn overhemden op $ 1.200.00. Voor dingen die we hier gekocht hebben en in Nederland niet leverbaar zijn, moet je gaan zoeken op sites van allerlei bedrijven die misschien hetzelfde soort artikelen hebben. Kortom: een helse klus en ik ben blij dat ik het klaar heb. Ik heb mezelf dan net ook een lekker borrel ingeschonken. Dik verdiend!!!